Samoobrona dla dorosłych: od czego zacząć

Czym samoobrona różni się od sportu walki

Sport walki jest pojedynkiem w ustalonych ramach: znany przeciwnik, znana waga, znany zestaw dozwolonych działań, sędzia i możliwość poddania się. Samoobrona to coś innego. Nie ma w niej reguł, nie ma jednego przeciwnika, nie ma gwarancji, że ktoś przerwie. Jest zaskoczenie, ciasna przestrzeń, śliska nawierzchnia, kurtka utrudniająca ruch, ewentualnie alkohol u napastnika i świadkowie, którzy patrzą w telefony.

Z tego wynika pierwsza i najważniejsza różnica. W sporcie wygrywa się, dominując przeciwnika. W samoobronie wygrywa się, nie biorąc udziału w zdarzeniu. Oddalenie się, zmiana trasy, wejście do oświetlonego lokalu, telefon, oddanie portfela, krzyk w stronę przypadkowych ludzi: to wszystko są działania obronne o wysokiej skuteczności i zerowym koszcie zdrowotnym. Cios, nawet dobry, jest w tej hierarchii znacznie niżej.

Druga różnica dotyczy tego, czego trening może nauczyć. Pod stresem zanikają umiejętności złożone, a zostają te, które powtórzyłeś tysiące razy. Dlatego program samoobrony dla dorosłych, który obiecuje dwadzieścia technik na trzech spotkaniach, jest obietnicą pustą. Lepiej umieć trzy rzeczy automatycznie niż trzydzieści z zeszytu.

Trzecia różnica to prawo. W sporcie zgoda zawodników na kontakt jest wpisana w regulamin. Na ulicy każdy twój ruch będzie oceniany przez pryzmat przepisów o obronie koniecznej, a to zupełnie inna skala niż punkty i sędzia. Dlatego część o prawie jest w tym tekście dalej, a nie na końcu jako ciekawostka.

Kurs samoobrony czy regularna sekcja: co wybrać na start

To nie jest pytanie o to, co lepsze, tylko o to, co dowieziesz. Większość osób zapisujących się na cokolwiek po trzydziestce odpada nie z braku talentu, a z braku miejsca w tygodniu. Dlatego decyzję zaczynamy od kalendarza, nie od ambicji.

Rozsądna kolejność dla kogoś zaczynającego od zera wygląda tak: krótki kurs jako wejście w temat i uporządkowanie wiedzy, a potem sekcja jako to, co faktycznie utrzymuje umiejętność. Odwrotna kolejność też działa, bo na regularnych zajęciach prędzej czy później pojawią się tematy czysto obronne. Czego nie działa: kurs raz na trzy lata i przekonanie, że sprawa jest zamknięta.

W Białymstoku prowadzimy obie formy. Zajęcia regularne dla dorosłych są w grafiku, a format krótkiego, zamkniętego szkolenia opisaliśmy na stronie kursu samoobrony. Dla kobiet, które wolą grupę jednopłciową, osobną ścieżką są warsztaty samoobrony dla kobiet.

Którą dyscyplinę wybrać, jeśli nie trenowałeś nigdy

Dla dorosłego bez doświadczenia rozsądny podział jest prosty: sporty chwytne, sporty uderzane i systemy mieszane. Każdy z nich rozwiązuje inny fragment problemu, więc pytanie nie jest, który jest najlepszy, a który pasuje do twojego ciała, grafiku i poziomu tolerancji na kontakt.

Jeśli masz problem z kręgosłupem lub stawami, zacznij od rozmowy z prowadzącym, a nie od wyboru nazwy dyscypliny. Dobry prowadzący powie wprost, czego na jego zajęciach nie będziesz robić i co w zamian. Jeżeli zaczynasz po czterdziestce i interesuje cię praca z oddechem i napięciem zamiast sparingów, przeczytaj też tekst o tym, jak Systema pracuje z naturalnymi odruchami.

Jedna rzecz nie zależy od dyscypliny: bez pracy z partnerem, który naprawdę się opiera, nie ma samoobrony. Zajęcia, na których przez rok klepie się techniki na współpracującym koledze, dają poczucie kompetencji bez kompetencji. To gorsze niż nic, bo zmienia zachowanie w sytuacji, do której nie jesteś przygotowany.

Co wolno zrobić napastnikowi: granice obrony koniecznej

To część, którą pomija większość ulotek o samoobronie, a która decyduje o tym, czy po zdarzeniu będziesz świadkiem, czy podejrzanym. Podstawą jest art. 25 Kodeksu karnego. Nie popełnia przestępstwa ten, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni i bezprawny zamach na dobro chronione prawem. Trzy słowa w tym zdaniu robią całą robotę: zamach musi być bezpośredni, czyli dziać się teraz, a nie wczoraj i nie jutro, musi być bezprawny, czyli nie może być nim na przykład legalne działanie funkcjonariusza, i obrona musi być konieczna.

Co z tego wynika praktycznie. Po pierwsze, obrona musi być reakcją na trwający zamach, a nie zemstą po jego zakończeniu. Kiedy napastnik ucieka, zamach przestaje być bezpośredni, a pogoń z zamiarem ukarania go wychodzi z obrony koniecznej i wchodzi w zwykłe przestępstwo. Po drugie, sposób obrony ma być współmierny do niebezpieczeństwa: to nie znaczy, że musisz oddawać cios za cios tą samą techniką, znaczy, że różnica między zagrożeniem a reakcją nie może być drastyczna. Po trzecie, przepisy o niepodleganiu karze przy strachu lub wzburzeniu oraz przy wdarciu się do mieszkania to realna ochrona osoby napadniętej, ale ocenia je sąd po fakcie, patrząc na całość okoliczności.

Dla porządku: nic z tego nie jest porada prawna w konkretnej sprawie, a opis przepisów. Szerzej o tym, jak te przepisy wyglądają w praktyce, piszemy na stronie obrona konieczna, a o reakcji w sytuacji narastającej agresji w tekście jak reagować na agresję.

Gaz pieprzowy i paralizator: co wolno mieć bez pozwolenia

Najczęstsze pytanie na kursach dla dorosłych nie dotyczy techniki, a sprzętu. Ustawa o broni i amunicji z 1999 roku wymienia wśród broni miotacze gazu obezwładniającego, a także narzędzia i urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu, i w tej grupie przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej. Zaraz obok w tej samej grupie jest broń biała: ukryte ostrza, kastety, nunczaki, pałki z ciężkiego materiału i pałki imitujące kij bejsbolowy.

Od tej zasady ustawa przewiduje wyjątki. W art. 11 wymieniono przypadki, w których pozwolenia nie wymaga się, i są tam dwie pozycje istotne dla osoby cywilnej: posiadanie ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego oraz posiadanie przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie nieprzekraczającej 10 mA. Mocniejszy paralizator mieści się już w zakresie pozwolenia na broń wydawanego do celów ochrony osobistej, obok broni palnej bojowej, gazowej i alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm.

• Ręczny miotacz gazu obezwładniającego: posiadanie wymienione w ustawie jako niewymagające pozwolenia
• Paralizator o średniej wartości prądu w obwodzie do 10 mA: posiadanie wymienione jako niewymagające pozwolenia
• Mocniejszy paralizator: w zakresie pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej
• Kastet, nunczako, pałka teleskopowa z ciężkiego materiału, ukryte ostrze: ustawa traktuje jako broń białą

I teraz rzecz, której nie mówią sprzedawcy. Posiadanie to nie to samo co użycie. Gaz użyty wobec kogoś, kto cię nie atakuje, nie jest obroną, tylko czynem, za który się odpowiada. Do tego dochodzi strona praktyczna: gaz w zamkniętej przestrzeni działa też na ciebie, w wiatr wraca, w kieszeni kurtki jest nieosiągalny, a pod stresem drobna motoryka zawodzi i zdejmowanie zabezpieczenia potrafi zająć kilka sekund, których nie ma. Sprzęt jest dodatkiem do decyzji i do przeszkolenia, nigdy ich zamiennikiem.

Czy dorosły potrzebuje badań lekarskich i ubezpieczenia

Rozdzielmy dwie sytuacje, bo mieszają się w rozmowach najczęściej. Pierwsza to trening rekreacyjny: przychodzisz dwa razy w tygodniu, nie startujesz nigdzie. Druga to współzawodnictwo organizowane przez polski związek sportowy, czyli zawody.

Obowiązek z art. 37 ustawy o sporcie dotyczy zawodnika uczestniczącego we współzawodnictwie organizowanym przez polski związek sportowy: taka osoba musi mieć orzeczenie lekarskie o stanie zdrowia umożliwiającym bezpieczne uczestnictwo. Przepis nie obejmuje osoby, która trenuje amatorsko i nigdzie nie startuje, choć klub może wymagać orzeczenia na podstawie swojego regulaminu. Kwalifikacje lekarzy oraz zakres i częstotliwość badań określa rozporządzenie Ministra Zdrowia. Dla zawodników od 19. do 23. roku życia orzeczenie może wydać lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, natomiast powyżej 23. roku życia robi to specjalista w dziedzinie medycyny sportowej, a dla zawodników niepełnosprawnych także specjalista rehabilitacji medycznej.

Zakres badań w rozporządzeniu obejmuje między innymi ogólne badanie lekarskie z oceną stanu uzębienia i ostrości wzroku, badanie ortopedyczne, dwunastoodprowadzeniowe EKG z opisem, pomiary antropometryczne, morfologię krwi, stężenie glukozy, badanie ogólne moczu, spirometrię oraz konsultację neurologiczną. Dla sportów walki ta ostatnia pozycja jest obowiązkowa w badaniu wstępnym, a potem powtarzana co 24 miesiące, przy badaniach z pozostałego zakresu powtarzanych co 12 miesięcy. Rozporządzenie przewiduje też badania kontrolne u zawodników, którzy doznali urazów, w tym urazów głowy, zmian przeciążeniowych, utraty przytomności lub porażki przez nokaut, a ich zakres zależy od stanu zdrowia.

Ubezpieczenie działa podobnie. Obowiązkowemu ubezpieczeniu od następstw nieszczęśliwych wypadków podlega zawodnik uczestniczący we współzawodnictwie organizowanym przez polski związek sportowy oraz zawodnik kadry narodowej, a obowiązek spoczywa na klubie będącym członkiem związku, w przypadku kadry na związku. Osoba trenująca rekreacyjnie pod ten przepis nie podpada, dlatego pytanie o ubezpieczenie uczestników zajęć warto zadać przed podpisaniem deklaracji, a nie po skręceniu kostki.

Niezależnie od przepisów: nadciśnienie, choroba serca, cukrzyca, padaczka, przebyty uraz głowy, przepuklina kręgosłupa, świeża operacja stawu. Każda z tych rzeczy jest powodem do rozmowy z lekarzem przed pierwszym treningiem, a potem do krótkiej rozmowy z prowadzącym. Nie dlatego, że klub lubi papiery, tylko dlatego, że prowadzący musi wiedzieć, czego z tobą nie robić.

Ile ruchu w tygodniu, żeby trening nie był karą

Najczęstszy powód rezygnacji dorosłego po trzech tygodniach nie brzmi dumnie: boli wszystko i nie wyrabiam z oddechem. Da się temu zapobiec, jeśli potraktujesz pierwsze tygodnie jako budowanie bazy, a nie jako naukę technik.

Wytyczne Światowej Organizacji Zdrowia z 2020 roku mówią dla wszystkich dorosłych o 150 do 300 minutach aktywności fizycznej o umiarkowanej intensywności albo o 75 do 150 minutach o wysokiej intensywności tygodniowo, albo o równoważnym połączeniu obu, oraz o regularnych ćwiczeniach wzmacniających mięśnie we wszystkich grupach wiekowych. Dwa treningi sportu walki po 90 minut mieszczą się w górnej części tego zakresu dla intensywności wysokiej, pod warunkiem że je przeżyjesz.

Praktyczna wersja dla osoby, która od lat nie robiła nic: na dwa, trzy tygodnie przed pierwszym wejściem na matę dodaj trzy spacery po 40 minut i dwie sesje prostych ćwiczeń z masą własnego ciała. Przysiady, podpory, wykroki, podciąganie kolan. Chodzi nie o formę, a o to, żeby pierwszy trening nie był pierwszym ruchem w tym półroczu. Rzeczy, które zwykle bolą najbardziej na początku, to nie mięśnie, a nadgarstki, kark i ścięgna, bo one adaptują się najwolniej.

Drugi element to regeneracja. Dorosły organizm po trzydziestce potrzebuje więcej czasu między sesjami niż dwudziestolatek, więc dwa treningi w tygodniu z dniem przerwy między nimi dają szybszy progres niż cztery pod rząd i dwa tygodnie przerwy na kontuzję. Sen i jedzenie robią w tym miejscu więcej niż jakikolwiek suplement.

Jakie ryzyko urazu bierzesz na siebie

Uczciwa rozmowa o samoobronie zawiera zdanie, którego klub nie wstawi na baner: trening kontaktowy niesie ryzyko urazu. Warto znać skalę, bo ona jest mniej dramatyczna, niż brzmi, i inna, niż się ludzie obawiają.

Według danych z PubMed w ankiecie wśród 1287 dorosłych praktyków brazylijskiego jiu jitsu 59,2 procent zgłosiło co najmniej jeden uraz związany z treningiem w okresie sześciu miesięcy, a najczęstszym miejscem urazu było kolano. Analiza regresji pokazała, że częstość urazów malała wraz z liczbą lat treningu i masą ciała, a rosła wraz z liczbą dni treningowych w tygodniu oraz u osób prowadzących zajęcia. Bardziej doświadczeni częściej raportowali urazy dolnego odcinka pleców, a mniej doświadczeni urazy głowy, kończyny górnej i łokcia.

Druga praca, dziesięcioletnia analiza zgłoszeń do amerykańskich izb przyjęć z lat od 2012 do 2021, zidentyfikowała 911 urazów związanych z brazylijskim jiu jitsu przy średnim wieku 25,68 roku. Najczęstsze rozpoznania to skręcenia i naciągnięcia, 27,68 procent zgłoszeń. Najczęściej uszkadzane okolice ciała to górna część tułowia, 13,66 procent, i bark, 12,14 procent. Wśród złamań dominowały palce stóp, 14,15 procent, a wśród zwichnięć bark, 32,49 procent, oraz kolano, 28,45 procent. Najczęściej wskazywane mechanizmy to nieokreślony kontakt między ćwiczącymi oraz upadek na podłoże lub na partnera.

Jak to przełożyć na własny start. Trzy rzeczy obniżają ryzyko najbardziej i żadna nie wymaga sprawności: mów prowadzącemu o kontuzjach przed zajęciami, klep natychmiast przy każdej dźwigni i duszeniu, nie czekając na ból, i nie dobieraj się w sparingu do osoby o dwie klasy wyżej, żeby sprawdzić, jak jest. Czwarta rzecz to tempo: w pierwszym miesiącu dwa treningi w tygodniu, nie cztery, bo właśnie liczba dni treningowych w tygodniu była w badaniu czynnikiem podnoszącym ryzyko.

Czy trening samoobrony naprawdę zmniejsza ryzyko

To pytanie zasługuje na odpowiedź opartą na badaniach, a nie na anegdocie z sali. Odpowiedź jest podwójna i obie części są ważne.

Część pierwsza: dla jednego, dobrze przetestowanego programu dowód jest mocny. Według danych z PubMed w randomizowanym badaniu opublikowanym w New England Journal of Medicine w 2015 roku studentki pierwszego roku z trzech kanadyjskich uczelni przydzielono losowo do programu oporu wobec napaści seksualnej, złożonego z czterech trzygodzinnych bloków z informacją i praktyką umiejętności, albo do grupy kontrolnej z dostępem do broszur. Do grupy programu przydzielono 451 kobiet, do kontrolnej 442. Po roku obserwacji ryzyko zgwałcenia dokonanego wyniosło 5,2 procent w grupie programu i 9,8 procent w grupie kontrolnej, co dało względną redukcję ryzyka 46,3 procent przy 95 procentowym przedziale ufności od 6,8 do 69,1 i wartości p równej 0,02. Ryzyko usiłowania zgwałcenia również było niższe, 3,4 procent wobec 9,3 procent. Ocena wdrożeń tego samego programu na pięciu kanadyjskich uczelniach, opublikowana w 2023 roku, potwierdziła efekt: redukcję zgwałceń dokonanych o 57,3 procent po sześciu miesiącach.

Część druga: jako cała kategoria programy samoobrony wyglądają znacznie słabiej. Przegląd przeglądów systematycznych z 2026 roku, obejmujący 17 przeglądów dotyczących zapobiegania przemocy na uczelniach, stwierdza, że najbardziej spójne wyniki dawały programy interwencji świadka, a programy samoobrony i redukcji ryzyka wykazały ograniczone dowody skuteczności. Autorzy zwracają przy tym uwagę, że jakość metodologiczna włączonych przeglądów była niska.

Wniosek praktyczny nie jest wygodny dla branży. Działa konkretny, ustrukturyzowany, przetestowany program, a nie hasło na ulotce. Pytając o zajęcia, warto więc zapytać wprost: jaki jest program, ile godzin, czego konkretnie się nauczę i skąd prowadzący wie, że to działa. Odpowiedź w stylu wszystkiego, co potrzebne na ulicy, nie jest odpowiedzią.

Jak sprawdzić klub i prowadzącego przed pierwszym wejściem

Dla dorosłego lista kontrolna jest krótsza niż dla rodzica zapisującego dziecko, bo sam ocenisz, co się dzieje na sali. Osiem rzeczy, które warto sprawdzić, najlepiej na jednych zajęciach próbnych.

• Czy prowadzący ma udokumentowane uprawnienia instruktorskie lub trenerskie i czy mówi o nich bez wykrętów
• Czy jest osobna grupa początkująca albo przynajmniej osobna rozgrzewka i wprowadzenie dla nowych
• Czy przed pierwszym sparingiem ktoś pyta cię o kontuzje i ograniczenia
• Czy pary dobiera prowadzący, czy sala dobiera się sama, co dla nowego kończy się zwykle najgorszym możliwym partnerem
• Czy na sali jest apteczka i czy ktoś wie, gdzie jest
• Czy mata jest czysta i czy jest zasada prysznica, bo zakażenia skóry są w sportach chwytnych realnym problemem
• Czy klub mówi jasno, co obejmuje składka, czy jest ubezpieczenie uczestników i na jakich zasadach można zrezygnować
• Czy po zajęciach da się zadać pytanie i dostać odpowiedź bez tonu wyższości

Jedna rzecz dyskwalifikuje klub szybciej niż brak certyfikatów: sala, na której nowa osoba dostaje wciskę na pierwszym treningu, żeby się sprawdziła. To nie jest test charakteru, to jest zły nadzór. Dla dorosłego z pracą, kredytem i rodziną kontuzja z pierwszego treningu kosztuje więcej niż rok składek.

Jak wygląda pierwszy trening dorosłego i co zabrać

Na pierwsze zajęcia wystarczą cztery rzeczy, które prawdopodobnie już masz: wygodny strój sportowy bez zamków, guzików i kieszeni, butelka wody, ręcznik i klapki do szatni. Na macie ćwiczy się boso, więc obuwie sportowe nie jest potrzebne. Kimono, rękawice i ochraniacze kupuje się po kilku treningach, kiedy wiesz, czy zostajesz. Na zajęciach z uderzeniami potrzebny będzie ochraniacz na zęby, a do pracy z workiem bandaże.

Typowy przebieg: rozgrzewka od 10 do 20 minut, nauka jednego lub dwóch elementów technicznych, ćwiczenie ich z partnerem w kontrolowanych warunkach, na końcu praca w oporze albo lekki sparing, z którego jako nowy możesz się wypisać, i rozciąganie. Całość zwykle od 60 do 90 minut. Na pierwszym treningu niczego nie opanujesz i to normalne: celem jest wyjście z sali z chęcią powrotu, nie z poczuciem porażki.

Dwie rzeczy, których się nie spodziewasz. Pierwsza: zabraknie ci oddechu szybciej, niż myślisz, i będzie to kwestia napięcia, nie kondycji, bo początkujący napinają całe ciało non stop. Druga: w sportach chwytnych bliski kontakt z obcą osobą jest na początku krępujący i to też mija, zwykle po trzech, czterech treningach. Zasada obcinania paznokci u rąk i stóp przed treningiem nie jest kaprysem, to najczęstsza przyczyna zadrapań na macie.

Plan na pierwsze trzy miesiące

Plan jest po to, żeby nie podejmować decyzji z tygodnia na tydzień, bo właśnie wtedy się odpada.

Po dwunastu tygodniach masz dane do decyzji, których nie miałeś na starcie: czy chodzisz regularnie, czy ciało znosi obciążenie, czy lubisz tę salę i tych ludzi. Jeżeli trzy razy tak, kupuj sprzęt i myśl o roku. Jeżeli nie, zmień dyscyplinę albo klub, zanim uznasz, że sporty walki nie są dla ciebie.

Siedem błędów na starcie

• Kupowanie sprzętu przed pierwszym treningiem. Kimono dobiera się do dyscypliny i do rozmiaru po praniu, rękawice do wagi i rodzaju pracy. Zostaw to na trzeci trening
• Cztery treningi w pierwszym tygodniu. Liczba dni treningowych w tygodniu była w badaniu czynnikiem podnoszącym ryzyko urazu, a entuzjazm z pierwszego tygodnia nie przenosi się na trzeci
• Ukrywanie kontuzji. Prowadzący nie odgadnie, że masz przepuklinę, a jedna informacja przed zajęciami zmienia dobór ćwiczeń
• Czekanie z klepnięciem. W dźwigni klepie się przy pierwszym dyskomforcie, nie przy bólu. Staw nie nagradza bohaterstwa
• Traktowanie sprzętu jak rozwiązania. Gaz w kieszeni kurtki, do którego nie masz dostępu w dwie sekundy, nie istnieje
• Pomijanie prawa. Umiejętność bez wiedzy o granicach obrony koniecznej potrafi zamienić ofiarę w oskarżonego
• Mierzenie postępu sparingiem. Przez pierwsze miesiące postęp widać w upadaniu, oddechu i tym, że nie napinasz się bez powodu, a nie w tym, kogo pokonałeś

Czego samoobrona NIE daje

Nie daje gwarancji. Żaden program nie usuwa ryzyka. Najlepiej udokumentowany efekt, jaki znamy z badania randomizowanego, to obniżenie ryzyka o niemal połowę, a nie do zera. Kto obiecuje więcej, sprzedaje coś innego niż trening.

Nie zastępuje unikania. Najskuteczniejsza obrona nie wygląda widowiskowo: zmiana trasy, wejście do lokalu, telefon, oddanie portfela. Trening ma te decyzje wspierać, nie wypychać.

Nie przenosi się automatycznie z sali na ulicę. Mata jest płaska i czysta, partner jest w stroju i zna zasady, nie ma kurtki, krawężnika, dwóch napastników ani ciemności. To nie unieważnia treningu, ale każe być ostrożnym z wnioskami.

Nie czyni cię uprawnionym do interwencji. Wkraczanie w cudzy konflikt to osobna decyzja z osobnym ryzykiem, prawnym i zdrowotnym. Zgłoszenie zdarzenia i wezwanie pomocy jest w większości sytuacji skuteczniejsze niż udział w nim.

Nie rozwiązuje problemu przemocy w domu. Przemoc domowa ma inną dynamikę niż napaść na ulicy: sprawca jest znany, zdarzenia się powtarzają, a działania muszą obejmować prawo, wsparcie i plan bezpieczeństwa, nie samą technikę. W takiej sytuacji pierwszy krok prowadzi do pomocy psychologicznej i do wsparcia rodzin, nie na matę.

Nie leczy lęku. Trening często zmniejsza napięcie i poprawia poczucie sprawczości, ale przy nasilonym lęku, napadach paniki czy następstwach urazu właściwą drogą jest konsultacja ze specjalistą, równolegle albo zamiast. Jak to wygląda z drugiej strony, opisujemy w tekście o ataku paniki.

Od czego zacząć

Kolejność, która oszczędza czas i pieniądze. Wpisz do kalendarza dwa stałe terminy w tygodniu, zanim zapiszesz się gdziekolwiek. Zadzwoń i zapytaj o grupę dla dorosłych początkujących oraz o to, czy na pierwszym treningu będzie sparing. Przyjdź w stroju, który masz, z wodą i ręcznikiem. Powiedz prowadzącemu o kontuzjach przed rozgrzewką. Daj sobie trzy treningi przed jakąkolwiek oceną i przed jakimikolwiek zakupami. Przy chorobie przewlekłej zacznij od lekarza, nie od maty.

W Białymstoku zajęcia dla dorosłych prowadzimy w dwóch salach, a terminy są w grafiku. Trening próbny umawiamy telefonicznie pod numerem +48 602 388 911 albo przez formularz kontaktowy. Nabory prowadzimy cały rok, więc nie trzeba czekać na wrzesień ani na styczeń. Jeśli interesuje cię krótsza forma, zapytaj o kurs samoobrony, a jeśli grupa jednopłciowa, o warsztaty dla kobiet.

Najczęstsze pytania

Stowarzyszenie BESTIOS, organizacja pożytku publicznego z Białegostoku, działa od 2011 roku. Prowadzimy sekcje MMA, BJJ, boksu i Systemy w dwóch salach w Białymstoku, w tym grupy dla dorosłych początkujących, oraz szkolimy instruktorów i trenerów sportu.

Nadzór merytoryczny nad częścią psychologiczną programów szkoleniowych sprawuje Marek Porycki, psycholog, mediator i biegły sądowy, prezes zarządu stowarzyszenia.

« Wróć do sekcji sportowych